Druzowie (arab. دروز duruz) – grupa wyznaniowa i etniczna, która wyłoniła się z egipskiego isma'ilizmu w XI wieku na Bliskim Wschodzie.
Głównymi założycielami religii druzyjskiej byli Muhammad ibn Isma illa ad-Darazi i Hamza ibn Ali Ahmad. Sami wyznawcy nazywają siebie Muwahhidun. Darazyci - druzowie osiedlili się w północnej Syrii w 1017 roku. Obecnie największe skupiska druzów znajdują się w Libanie w pobliżu góry Hermon, w górach wokół Bejrutu i Sydonu. Mniejsze grupy zamieszkują w górach Hauran w Syrii i w północnej części Izraela - Wzgórza Golan. Ich liczebność ocenia się na około 500-600 tys. W dalszym ciągu odgrywają znaczącą rolę polityczną w Libanie, gdzie stanowią 8% populacji i obsadzają 8 miejsc w 128-osobowym parlamencie. W Izraelu służą obowiązkowo (poza szejkami - wtajemniczonymi w nauki) w armii.
Wyznanie druzyjskie łączy cechy religii muzułmańskiej z wpływami chrześcijaństwa, gnostycyzmu oraz dawnych wierzeń bliskowschodnich. Ponieważ ich doktryna religijna, opierająca się na 111 traktatach (risala) odbiega znacząco od ortodoksji muzułmańskiej, przez wieki uważani byli za ruch heretycki, a nawet religię odrębną od islamu. Sprzyjał temu hermetyczny charakter wspólnoty (małżeństwa wewnątrz grupy, nie przyjmują nowych wyznawców), skrywanie wierzeń oraz niektóre specyficzne poglądy. Religia druzyjska jest monoteistyczna. Uznają oni fatymidzkiego kalifa Al-Hakima (zm. 1021) za inkarnację Boga, wierząc, że żyje on dalej w ukryciu. Uznają siedmiu nieomylnych i pozbawionych grzechów proroków, m.in. Adama, Abrahama i Jezusa. Wierzą w wędrówkę dusz (reinkarnację), która spełnia się gdy dusza jednoczy się z al-aaqal al kulli - Kosmicznym Umysłem utożsamianym z Wolą Bożą. Druzowie nie uznają pięciu filarów Islamu.
Wspólnota druzów dzieli się na dwie grupy: ukkal (wiedzący, mędrcy) i dżuhhal (nieświadomi). Świętymi księgami są Qur'an - Koran, Nowy Testament i ich własne religijne pisma Kitab al-Hakima. Najważniejsze święto druzyjskie to Nabi Szuajb.
Zobacz też: glosariusz islamu
|
|||||||||||||
